Waar hang jij uit?

Hé jij daar!

Of ik nog loop, wil je weten? Nee. Of toch op dit moment niet.

Daar zijn we alvast vanaf. Ik weet dat geen uitvlucht zo lame is als iets met tijd en de complete afwezigheid daarvan, maar ik zweer dat het geen uitvlucht is. Niet deze keer.

(Spoiler alert: ik heb goede voornemens, zie PS.)

Meer dan een jaar geleden pende ik mijn laatste blogje neer. Ik was nog zwanger, werkte bij Thuis en had geen flauw idee dat ik enkele maanden later niet alleen mijn job zou opzeggen, maar ook een baby zou krijgen (oké, die zag ik wel aankomen). Geen flauw idee dat ik ondertussen ook nog aan een nieuwe Bacheloropleiding zou beginnen, gecombineerd met een nieuwe job als leerkracht.

Terwijl ik het typ, raast instant de gedachte voorbij dat elke mens die denkt dat dit een uitmuntend idee is, niet alleen een psycho-wicked-compleet-gestoorde mind moet hebben, maar bovenal een onuitputtelijke drang naar zelfvernietiging.

En toch.

Ik ben gelukkiger dan ooit.

Misschien gaat die psycho-wicked-compleet-gestoorde mind mij wel af.

De voorbije maanden waren nochtans heftig. Ik ben bij het knipperen van mijn ogen zowat gegaan van ‘nog nooit een seconde voor een klas te hebben gestaan’ naar ‘dit zijn dan je klassen, succes ermee’ en ‘vergeet ondertussen je avondschool niet van 6 tot 10’. Ruud was toch de volle twee maanden oud toen ik startte aan mijn lerarenopleiding.

Ik heb ze vaak gekregen, de vraag waarom ik er precies nu voor koos om mijn leven tegen kruissnelheid overhoop te gooien. Wat mij altijd zou tegenhouden hebben, is net datgene wat mij de voorbije maanden heeft rechtgehouden.

Voor ik mijn zoon op de wereld zette, moet mijn zwangerschap zowat de meest intense ervaring uit mijn leven geweest zijn. Een periode waarin ik mezelf in vraag stelde, de balans opmaakte en jawel, nadacht over de toekomst. Had ik een goeie job? Zeker. Maar was ik nog gelukkig?

Ik voelde de paniek opborrelen elke keer ik, met mijn zwangere buik onder mij, verveeld naar mijn pc-scherm zat te staren en verbleek bij de gedachte dat mijn zoontje mij ooit zo zou zien. Was mijn plan niet om mijn zoon te stimuleren om later zijn eigen pad uit te stippelen vanuit al zijn sterktes en mogelijkheden? Was mijn plan niet om mijn zoon te tonen dat zijn moeder al haar krachten, sterktes en mogelijkheden vol vertrouwen benut om passioneel en gedreven door het leven te gaan?

“Wat doe ik met mijn leven” was een vraag waarop ik het antwoord tijdens het aftellen naar het einde van mijn werkdag niet langer vond. Wou ik over enkele maanden echt elke dag de files trotseren om mijn zoon op van de zenuwen te laat op te halen op de crèche? Wou ik écht blijven werken in een wereld waarin fictie primeert op werkelijkheid en een droomjob uitoefenen die in alle eerlijkheid nooit echt overeenkwam met de job waarvan ik werkelijk droomde?

Hoe kan mijn zoon ooit zien, voelen en beseffen dat wat je met passie en vanuit je hele hart doet, zoveel meer voldoening geeft dan te doen wat je ooit leuk vond, maar waar je louter in blijft hangen omdat je geen zin hebt of te angstig bent om door de zure appel van de transitiefase heen te bijten?

Ik wil dat mijn kind ziet dat je moet kiezen voor je geluk. Dat je ervoor moet werken, soms een tikkeltje vechten en tranen met tuiten huilen wanneer de druk je te veel wordt. Maar dat je vooral moet durven te gaan voor je dromen, hoe lastig de weg ernaartoe op het eerste gezicht ook lijkt. Hoe hobbelig het parcours ook wordt.

Onverwachts kreeg ik de voorbije maanden misschien wel de mooiste les mee die mij heel wat sessies bij mijn VRT-coach hadden kunnen besparen. Ik ben wel goed genoeg.

Het is niet slecht om zonder bandjes in het water gegooid te worden. Ik heb geleerd dat ik in nood perfect weet wat mij te doen staat. Ik kan grenzen stellen. Met 100 tikkende taken op mijn to do-lijst kon ik niet anders dan de opperperfectionist in mezelf dwingen om los te laten. Afwerken, afvinken en afslaan naar de volgend etappe.

Ik ben goed genoeg. Ik kan dit.

Uiteraard heb ik nog een lange weg te gaan vol uitdagingen, struikelblokken en héél veel tijd te weinig. Leraar word je niet van de ene dag op de andere. Maar met bijna 66,66666 procent van mijn lerarendiploma op zak en de klaservaring die ik de voorbije maanden mocht opbouwen, voel ik mij gesterkt om het schooljaar in schoonheid af te ronden en stiekem af te tellen naar september, wanneer ik mijn eerste schooljaar van bij de start mag aftrappen.

XOXO

Inge

PS: In de maand juni wachten mij nog massa’s taken, deadlines, examens, verbeterwerk en nog meer examens. Maar op 30 juni doe ik de boeken toe en dat wordt exact de dag waarop ik mijn sportieve activiteiten weer opneem. Ik mis het enorm (en dat meen ik oprecht). Maar uit liefde voor mezelf, weet ik dat ik de extra stress en druk errond momenteel niet aankan. Trop is te veel, gelijk ze zeggen. En dat is perfect oké. I’ll be back. Tot dan!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s