Een super realistische blik uit het leven van dertigers

Dit is het eerste bericht uit de reeks Sorry dat ik zo ben, een wekelijks stukje nonsens recht uit het leven gegrepen.

Hé jij daar!

Twee opties: of je bent een dertiger en je hoopt eindelijk erkenning te lezen voor de buitenmenselijke prestaties die jij elke dag levert. Of je bent geen dertiger (meer) en je hoopt nog eens stevig met je ogen te rollen van alle nonsens over buitenmenselijke prestaties die dertigers zogezegd elke dag leveren.

Beiden welkom, maar schat je kansen om te vinden wat je zoekt niet te hoog in.

Mocht je je het nog afvragen: ik ben 30. Dat is er totaal niet aan te merken, ik weet het. Meestal ben ik redelijk tevreden over die derde tram met dank aan mijn eindeloze nuchterheid dat er maar één manier is om niet ouder te worden en dat is niet de betere optie.

Maar zoals met alles zijn er ook grenzen aan mijn nuchterheid. En dat is waarschijnlijk exact de reden waarom ik nog altijd eindig met Melocakes, M&M’s en een XL zak geribbelde chips in mijn winkelkar elke keer een kind geboren in 2000 mijn pad heeft gekruist en het noodzakelijk vond om te benadrukken “nog maar 20 te zijn”. What the fuck zelfs. Wij lachen toch ook niet met veertigers waar ze bijstaan.

Verder is 30 zijn top. Alles waar je als 16-jarige van droomde is niet uitgekomen. Pas op, je komt wel in de buurt. Misschien heb je een huis of een appartement. Alleen is dat huis of appartement niet van jou maar van de bank.

Of misschien ben je ondertussen getrouwd of samenwonend. Alleen niet met Dan Humphrey uit Gossip Girl, maar met de versie die illusoire het dichtst in de buurt kwam nadat je half groggy aan het bekomen was van je laatste paniekaanval over de 30 naderen en niet snappen waarom je mama altijd te laat is met net die was die je super dringend nodig hebt om aan je vrienden te bewijzen hoe ook jij alles perfect onder controle hebt.

Dat is meteen ook het grootste voordeel van 30 zijn: niet alles waarvan je droomde is uitgekomen, maar bij je vrienden ook niet. Uiteraard lijkt het alsof zij alles beter doen, maar dat maken we onszelf vooral wijs om te verantwoorden waarom we ondanks ons eeuwige tijdtekort toch een heel weekend ongewassen bingewatchend in de zetel kunnen doorbrengen uit zelfmedelijden.

Al mogen we dat tijdtekort wel serieus pakken. Het is de harde realiteit van elke dertiger. We werken voltijds, managen ons huishouden (inclusief de was en strijk naar onze ouders brengen), proberen onze familie en vrienden niet altijd af te zeggen met een zwak excuus en ondertussen missen we niks op instagram. Behalve dan de laatste update van die ene vriend die het weer nodig vindt om uit te pakken met hoe geweldig zijn leven is. Een post die we ‘ah tiens, niet gezien’ uiteraard compleet gemist hebben want ‘druk, druk, druk, ik zat waarschijnlijk net mijn hellofresh voor de komende week samen te bestellen’.

Zoals je ziet, dertig zijn is de max, en dan niet alleen omdat doodgaan de enige andere optie is.

Duizend elleboogjes en veel XOXO’tjes,

INGE XX

PS: Sorry als wat ik schrijf niet overeenstemt met jouw ervaringen. Ik weet ook maar gewoon wat ik weet van horen zeggen.


Mis geen enkele Sorry dat ik zo ben


Soms blog ik over andere dingen. Vind je ongetwijfeld ook de max.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s