Foert op alle rest, vanaf nu geniet ik

Eentje voor alle preggo vrouwen die denken dat ze weird zijn. Je bent weird en da’s sowieso een pluspunt, maar nu ook niet weirder dan de rest of zo. Chillax, ge doet het zoveel beter dan ge zelf beseft.

Hé jij daar!

Deze week lag ik in de zetel, de plek waar ik tegenwoordig wel vaker hang. Nu ja, niet het soort hangen zoals een doorsnee 14-jarige puber zou doen. Stel het je eerder voor als de awkward-hang. Je probeert zo comfy mogelijk te liggen, maar tegelijk je rug en bekken zo recht mogelijk te houden, want elk extra pijntje op die plekken is eentje te veel en dit zwangere lijf heeft nog wel enige weken te gaan, dus daar moeten we ons elke seconde hangtijd lekker bewust van blijven. Super ontspannend is dat!

Lig ik daar dus in mijn zetel recht te hangen, begin ik ineens te lachen. Geen zachte grimas om mijn bekken te sparen, maar gewoon de start van een intense, hilarische lachbui. Met mijn bekkenbodemspieren is voorlopig alles oké, dus over een nat kussen of onverwachte spurt naar het toilet hoef ik mij geen zorgen te maken. Nog niet. Bleef ik dus lekker lachen. Gewoon hard lachen zonder ophouden. Héééééérlijk!

Ik heb de voorbije weken zoveel tijd doorgebracht in mijn zetel (***) waardoor die grijze hangbank quasi van de meeste huilbuien stille getuige is geweest. Je weet wel, met uitzondering van de luttele huilbuien in het toilet, de gang, de badkamer, de berging en de keuken bedoel ik dan. Mijn zetel weet beter dan wie ook dat ik naast alle schuldgevoelens over mijn werk, het lopen, het huishouden, mijn lijf en de volle brievenbus, mij ook nog schuldig kan voelen over het feit dat ik mij tijdens het hysterisch wenen niet meer zo recht kan houden. Dit kadert hoe sterk onze band is gegroeid.

En toen schoot het mij te binnen.

Wat een ongelofelijk kalf kan ik toch zijn.

Zonder denigrerend te zijn over de moeder van mijn kind, want eigenlijk is ze best oké. Maar soms toch echt een ongelofelijk kalf.

Ik zit mij al weken zorgen te maken over zoveel dingen. Mijn werk, het lopen, mijn lijf. Taken die ik moet uitstellen, doorgeven, afzeggen. Doktersbezoeken, kinesistsessies, duizend kwaaltjes waar geen eind aan lijkt te komen.

Terwijl er geen zak aan de hand is.

Ik ben gewoon zwanger, punt. Niks meer, niks minder.

Ik ben zwanger en ik zet binnen vier maanden een kindje op de wereld. Hoe onwaarschijnlijk mooi is dat? Als ik hierbij stilsta en enkel en alleen hierbij, schieten mijn ogen gelijk vol. Wat niet zo gek is, aangezien mijn tranen volgens mij zelfs niet meer teruggaan naar hun traanklieren. Maar goed, je snapt het punt.

Zwanger zijn is gewoon zwanger zijn. Dat kan duizend vormen aannemen en uiteindelijk weet niemand het omdat het bij elke vrouw zo compleet anders is. Uiteindelijk weet niemand het omdat je het van niemand weet.

Ik ben niet de eerste zwangere vrouw op de wereld (en maar goed ook, want dit zou geen schitterende referentie zijn) en toch weet ik van geen enkele andere zwangere vrouw hoe die 9 maanden voor haar écht zijn geweest.

Ik kan veronderstellingen maken, mij baseren op hoe ik ze tijdens hun zwangerschap heb gezien en gesproken. Maar weet ik veel hoe ze zich net ervoor thuis voelden. Of onderweg in hun auto. Weten wij veel. Weet jij veel.

We ondergaan het, we genieten, we twijfelen, we genieten, we wenen, we genieten, we vechten tegen de kwaaltjes, we genieten, we genieten, we genieten.

Genoeg gezeverd. Vanaf nu geniet ik.

Ik lach, met en zonder tranen.

Ik ben klaar met mij zorgen te maken. Vanaf nu geniet ik.

Zélfs al doen mijn bekken pijn na 30 minuutjes wandelen. Zelfs al ben ik al weken niet meer aan het lopen, zelfs al moet ik weer een halve dag bekomen in mijn zetel. Zelfs al moet ik af en toe op de kiezelsteentjes gaan zitten omdat ik zwart wegtrek. Zelfs al moet ik de strijk en de was doorgeven. Zelfs al kan ik mijn werk niet meer zo perfect doen. Zelfs al voel ik mij tekortschieten op zoveel vlakken waar het leven gewoon lekker doorraast.

Ik doe wat ik kan. Foert op alle rest.

Het is óf wat kan of niks. En wat kan is méér dan oké.

Foert op alle rest. Foert op alle rest.

Zolang we dit maar vaak genoeg herhalen, gaan we het geloven. Ik wil het geloven. Ik zal het geloven. Ik geloof het.

Foert op alle rest.

Dikke zweetknuffels en veel XOXO’tjes,

INGE
XX

(***) Alles is relatief natuurlijk. Ik moet niet verplicht platliggen, dus vergeleken daarmee kan ik nog relatief veel doen. Dit is 100 procent mijn persoonlijke ervaring. Ik voel mij vooral heel snel moe en heb last van bloeddrukvallen waardoor ik gewoon ontzettend veel nood heb aan rust en dat komt natuurlijk niet altijd op momenten waarop het uitkomt, want dat zou eigenlijk nooit zijn. 😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s