#fail. Waarom ik deze week nog niks heb kunnen lopen

Hé jij daar,

OPGEPAST: hier komt een post die niet over lopen gaat. Het is te zeggen, het heeft er wel mee te maken, maar dan eerder met niet-lopen, want ik heb deze week nog niks gelopen. GEEN METER.

We zijn vandaag zaterdag en wie iets of wat vertrouwd is met mijn loperkesobsessie, beseft dat dit bijzonder abnormaal is voor mijn doen. Tenzij ik gekwetst ben natuurlijk of weer sukkel met mijn ijzertekort.

Maar ik heb geen blessure. En ook mijn ijzertekort speelt mij momenteel geen parten (fingers crossed).

Ik heb deze week nog niet gelopen, omdat ik het gewoon niet kon. Ik ben ondertussen begonnen aan week 6 van het thuiswerken en ik heb mogen voelen, beleven en beseffen dat deze geïsoleerde, bevestigingsloze, eenzame werksituatie mijn meest belemmerende, irritante en quasi onoplosbare probleem feller dan ooit triggert: faalangst.

De ene dag loopt alles gelijk vanzelf. Ik fladder easy door mijn werkdag, start met een ochtendloopje, lunch al wandelend en huppelend door de velden en ik ga na het werk nog een lekker tochtje fietsen, want HALLOOO ENERGIE!

En dan is er ineens de dag waarop een soort van irreële paniek ervoor zorgt dat ik de rest van de week de gevolgen erbij zal moeten pakken.

Achteraf besef ik hoeveel erger ik alles heb gemaakt in mijn hoofd, maar op dat moment stopt de wereld met draaien. Ik hou van mijn werk en ik weet dat ik redelijk wat taakjes echt wel oké doe. Maar op dat moment volstaat één zin, één taak, één mini ding dat niet lukt om mijn zelfvertrouwen met de grond gelijk te maken. Mijn hoofd stopt met werken, mijn lijf gaat in overdrive. Ik kruip in het kleinste hoekje van de kamer, snikkend, bevend, happend naar lucht. “Ik kan niks, ik ben niks, HOE STOEM KUNT GE ZIJN?!”

Ik hoop dat ik verdwijn met alle lasten die ik met mij meedraag.

“Waarom kan ik niet ademen? Fuck, mijn hart. Ik ga dood.”

Het duurt veel te lang voor ik opnieuw lucht voel in mijn longen. Mijn borstkas snijdt langs alle kanten. En mijn ogen blijven maar opzwellen tot twee dikke wespen die met hun angels nog minstens tot de volgende dag los door mijn hoofd boren.

Steken maken zich de komende uren meester van mijn lichaam en vooral mijn bovenlijf ziet af van alle spieren, pezen en whatever ik ook heb kunnen verrekken tijdens de paniekaanval die tot in de eeuwigheid leek voort te duren. En dan moeten de de maag- en darmprobleempjes nog komen, kwestie van mij nog zeker een paar dagen te herinneren aan hoe hard ik mijn stresslevel weer heb overbereikt.

Op de dagen die volgen ben ik niet in staat om te lopen, hoe hard ik er ook naar snak. Een wandeling van 2 kilometer moet ik ineens drie keer stoppen om te pauzeren, terwijl ik een paar dagen ervoor nog makkelijk 16 kilometer liep.

Maar ja, ik heb het geluk om in deze absurde tijden nog altijd te kunnen doorwerken, thuis te werken. En daar ben ik vooral heel dankbaar voor.

Dankbaar dat ik mezelf weer beter leer kennen. Dankbaar dat ik mezelf heb moeten dwingen om dit eeuwenoude probleem echt te gaan aanpakken.

Maar kunnen we één ding alsjeblieft doen in deze gezamenlijke weirdness die ons overkomt? En dat is stoppen met elkaars leven constant simpel te noemen. Of toch zeker een pak simpeler dan het onze “want wij hebben kinderen” of “wij moeten nog werken”. De situatie is voor niemand leuk en ongetwijfeld is het voor de ene op sommige momenten lastiger dan voor de andere, maar gemakkelijk, comfortabel of ideaal is het bij mijn weten voor niemand.

Ik snap echt niet waarom wij hier zo graag een onderlinge strijd van willen maken over wie het meeste afziet (los van wie op dit moment letterlijk geconfronteerd wordt met het virus, want ik hoop dat we het er allemaal over eens zijn dat daar de echte slachtoffers zijn, samen met alle mensen die momenteel aan het vechten zijn tegen andere onwezenlijke ziektes).

Onze onderlinge situaties zijn nu eenmaal anders en verdeelder dan ooit, maar ook binnen die andere situatie kan iemand het gewoon eens lastig hebben. En dat is oké, echt wel. En eerlijk gezegd al lastig genoeg zonder dat iemand je hele situatie moet gaan minimaliseren. Met of zonder kinderen, met of zonder thuiswerk, vakantie of whatever.

Hebben we echt niet al genoeg aan dat virus dat we iemand die tijdelijk werkloos is ook nog moeten opzadelen met een gigantisch schuldgevoel over “hoeveel geluk ze wel niet hebben”, want “wow zalig, zoveel vrije tijd heb je nu!” En al zeker wanneer die persoon geen kinderen heeft, want “OMG, LIVING THE DREAM” En dan mogen we nog hopen dat die ‘geen kinderen’ een bewuste keuze is, of het wordt gewoon grof.

Dus kunnen we dan nu ophouden met elkaar dubbel te belasten door die nutteloze verwijten en gewoon te leven naar onze situatie en die binnen de mate van de huidige mogelijkheden voor onszelf en onze omgeving zo aangenaam mogelijk te maken?

Ik voel mij in elk geval stilletjes aan bekomen van mijn laatste angstaanval en ik kijk nu al gigantisch uit naar mijn eerste loopje (hopelijk morgen!).

Hou jullie goed en veilig, lieve schatten.

Dikke zweetknuffels en veel XOXO’tjes,

INGE XXX

6 gedachtes over “#fail. Waarom ik deze week nog niks heb kunnen lopen

  1. zuscarmen zegt:

    Waw! Super mooi en eerlijk blog!
    Het is inderdaad voor NIEMAND een gemakkelijke situatie. Maar weet dat je altijd bij je familie terecht kan! Ik mis je super hard en als je het moeilijk hebt, zou ik niet liever doen dan je een dikke knuffel te geven.
    Alvast een dikke virtuele knuffel.
    Zus

    Liked by 1 persoon

  2. Eva van hecke zegt:

    Sterk van jou! Hopelijk valt de angst en het falen snel van je schouders dat je terug kan genieten van een rustig loopje als ontspanning van een werkdag thuis! Zowel voor de thuiswerkende mensen als andere mensen die nog werken of mensen zoals ik die aan de frontline staan, hou jullie gezond en sterk! Ontspan en geniet van de vrije tijd! X

    Liked by 1 persoon

  3. Sandra zegt:

    Heel veel respect Inge. Ik hoop oprecht dat dat loopje jou morgen gewoon lukt, en indien niet: overmorgen is er gewoon weer een nieuwe dag om te lopen. Los daarvan: echt, jij bulkt van talent, je bent een fantastische madam… en ik vermoed dat jouw werk daar de weerspiegeling van is. Ik hoop dat het jou op termijn lukt om die faalangst los te laten, en zelf in te zien dat je het écht wel goed doet! Ook voor jou: hou het gezond, be safe en veel sterkte. Je kan het! 🙂

    Like

  4. Hilde zegt:

    Hallo Inge,
    Hou de moed erin! Neem je tijd. Laat die harde en pijnlijke reacties je vrolijke jij niet naar de achtergrond dringen. Weet wel dat het makkelijker gezegd is dan gedaan. Jouw posts zijn motiverend, leuk, grappig,… en toveren telkens een glimlach op mijn gezicht en op dat van vele anderen ook. Niet aan twijfelen! Soms gaat het even wat minder en da’s oké. Kop op lieve meid!!!
    Virtuele knuffel xxx

    Liked by 1 persoon

  5. Evi zegt:

    Wat moedig van je dat je hier zo eerlijk over schrijft. En tegelijkertijd is het ook zo herkenbaar, faalangst heeft me mijn eerste jaar aan de unief gekost. En tot op de dag van vandaag is het iets wat zo nu en dan de kop opsteekt. Dus ik was heel blij om zondag te zien dat je was gaan lopen (had de blogpost al gelezen maar nog niet gereageerd :-)). X

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s