Ode aan mijn grootste supporter

Hé jij daar!

Of je nu loopt op een normaal niveau of ver bovenmenselijk, er is één ding waarvan elk loperke droomt: goeie supporters. En dat moeten er zeker geen duizend miljard zijn. Met een paar goeikes komen we al massa’s ver. 

Met alle virussen in ‘t land en daarbuiten, kus ik mijn pollekes tegenwoordig vooral figuurlijk, maar wees maar zeker dat ik enorm dankbaar ben voor mijn topteam aan enthousiaste toejuichers.  Hoewel ik ze stuk voor stuk op een schavotje wil dragen (mochten mijn slappe bovenarmen dat ooit toestaan LOL), is er eentje die ik in het bijzonder wil toelichten.

We liepen al rondjes op dezelfde 250 meter-piste toen ‘tiener worden’ nog veraf leek.

Al kende hij vooral de weg richting ‘t wc om zoveel mogelijk rondjes op die 250 meter-piste ‘per ongeluk’ te missen.

Hij groeide op als het complete tegenovergestelde van de gedreven (oké, lichtjes geobsedeerde) loper die we vandaag kennen.  

Nooit zal ik de verwarring op mijn gezicht vergeten toen ik op Facebook zag dat de toiletjongen van vroeger nu ineens marathons was gaan lopen tegen een tempo dat ik in die tijd amper kon fietsen. 

We liepen elkaar wel eens tegen het lijf toen ik voor de tiende keer diezelfde maand mijn loopcarrière nieuw leven probeerde in te blazen en niks beters kon bedenken dan een wedstrijdje mee te pikken in de hoop mijn goesting terug te vinden. 

Ik kreeg een beleefde ‘hallo’, maar verder liet hij mij compleet links liggen, totaal in focus voor de wedstrijd waarvoor hij was gekomen. Met de beelden van vroeger nog steengoed in mijn geheugen, nam ik zijn gedrevenheid vol bewondering in mij op.

Wat een man.

Wist ik veel dat we jaren later als team door het leven zouden gaan. 

Elkaar herontdekken is zonder twijfel het schoonste dat mij ooit kon overkomen. 

Hij is de jongen die mij harder dan ooit laat genieten van de schoonste sport die er bestaat.

Hij is ook de jongen die mij elke dag opnieuw leert dat er véél mogelijk is, zolang je er maar voor gáát.

En hoewel mijn loopprestaties in het niks vervagen vergeleken met de zijne, is hij onwezenlijk fier op mij. Hij moedigt mij aan, stimuleert mij om door te zetten, zonder druk. Want lopen doet ge met uw hart. 

En voor de rest moet ge niet veel doen. Gewoon stapkes zetten. Links, rechts, links, rechts. En genieten. Héél hard genieten. 

Ge hoeft zelfs niet samen te lopen om dicht bij elkaar te zijn. En zo liep ik onlangs mijn eerste 20 kilometer op training. Stond dat pateeke mij blinkend van trots op te wachten aan de finish… met misschien een klein traantje erbij.

Lopen doet ge alleen, maar echt alleen zijt ge nooit, dat besef ik op zo’n kleine grootse momenten des te harder. We zijn verbonden, nog wat dichter bij elkaar met elke stap korter bij die eindmeet. 

En ik zou het nooit meer anders willen. 

Ge kunt u misschien wel inbeelden hoe steenhard wij uitkijken naar het weekend dat eraan komt. Op de planning: een uiterst romantisch tripje richting Schoorl waar we allebei aan de start staan van de wondermooie Groet uit Schoorl. Hij voor de 30, ik voor de halve. 

In onze valiezekes: kleren. Héél veel loopkleren en in zijn geval sowieso wat extra paren loopschoenen, gewoon voor de zekerheid. Een gewicht dat ik met plezier help dragen … in ruil voor enkele loopfoto’s. Uiteindelijk draait het om de opofferingen die ge voor elkaar wilt doen, toch? 😉

Wie zie ik nog aan de start in Schoorl dit weekend?

Dikke zweetknuffels en veel XOXO’tjes,

INGE XXX

7 gedachtes over “Ode aan mijn grootste supporter

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s