7 geweldige dingen die mij uit mijn loopdipje hebben gesleurd

Hé jij daar!

Ik schreef er al over in mijn vorige blog, maar nee, de voorbije weken zijn op loopvlak niet al te vettekes geweest. Wat begon als ijzertekort en noodzakelijke rust werd plots een strijd tegen mezelf om mijn verloren loopmoed terug te vinden. Gelukkig ben ik ook weer uit mijn dipje geraakt, en daar hebben deze 7 geweldige reddingsmiddeltjes keihard bij geholpen.

1. De POWER insta post van Wout Van Aert

En dan vooral de copy die erbij stond: staying down is a choice. Toen ik deze zag voorbijkomen in mijn feed, kon ik mezelf wel voor de kop slaan dat ik zo de dramaqueen had liggen uithangen.

Serieus: als Wout Van Aert na al die ellende zoveel moed heeft, hoe moeilijk kan het voor mij dan zijn met ocharme wat ijzertekort en tandpijntjes? Bij deze: merci Wout. GE ZIJT NEN BEIR.

2. Niet te veel, niet te rap

Ik keek er eerlijk gezegd tegenop om terug te beginnen (IK GA DAT NIET MEER KUNNEN!!). Maar net doordat de berg zo gigantisch leek, maakte ik om te beginnen 2 afspraken met mezelf: ik zou niet te ver lopen en al zeker niet te rap.

Hierdoor legde ik mezelf 0,0 verwachtingen op, waardoor ik eigenlijk maar op 1 ding moest focussen: gewoon lopen. Zonder doel, zonder druk. En dat gaf mij uiteindelijk die noodzakelijke push om terug in gang te schieten.

En aan deze deal met mezelf heb ik mij braafjes gehouden. Intussen heb ik er vier loopjes opzitten en ik heb mij niet het minste beetje druk gemaakt over ‘hoe traag‘ deze gingen. Zolang ik maar voort doe, is mijn lopershartje blij. En da’s uiteindelijk alles wat telt.

3. De lieve berichtjes van bekende en minder bekende schattebollekes

Weet ge nog toen ik deze blog begon en ik hoopte dat de sociale controle hier mij een beetje onder druk zou zetten om het lopen zeker niet op te geven?

DA’S DUS KEIHARD GELUKT HÉ.

Zo kreeg ik tijdens mijn looppauze ineens onverwacht veel bezorgde berichtjes of ik nog wel liep en of alles wel oké was. En zeg nu zelf: hoe had ik hieraan ooit kunnen weerstaan? ♥ ♥

4. Al die prachtige kleren en schoenen die zo triestig op mij lagen te wachten

Beetje oppervlakkig? Goh … 😅 Maar het is wat het is: mooie loopkleren en schoenen maken mij gewoon nóg eens zo content!

En dat geldt omgekeerd dus ook heb ik nu gemerkt. Mijn hartje bloedde ZO HARD toen ik zag hoe al die zalige spullen op mij lagen te wachten zonder dat ik er iets mee deed.

Dus ja, er zat maar één ding op: mijn verantwoordelijkheden pakken en doen wat ik het beste kan: mijn looptochtje als catwalk gebruiken. 😅

5. De blessure van Stan

Oké, niks geweldigs aan dit reddingsmiddeltje, maar het heeft mij wel geholpen om mijn moed terug te vinden. Ik weet dat Stan niks liever zou willen dan normaal trainen maar dat zit er helaas niet in momenteel.

Ik kan misschien effe niet meer zo ver of zo hard lopen als enkele weken geleden, maar ik kan en mag wel lopen. En da’s een godsgeschenk. Echt.

Dus laten we maar gewoon gebruik maken van onze prachtige mogelijkheden en stoppen met onnozel doen.

6. Dat groeiende schuldgevoel

En dan niet alleen omdat ik mezelf met elke looploze dag die voorbijging luier voelde worden (ja, dat kan), ik voelde mij ook véééél schuldiger als ik weer iets ongezonds naar binnen moffelde.

Oké, ge kunt nu wel zeggen: eet gewoon gezond, daarvoor hoeft ge toch niet te gaan lopen.

JAWEL.

Dat werkt keihard in de dubbele richting bij mij. Hoe minder ik sport, hoe meer ik snoep. Uiteraard kan een snoepke geen kwaad, maar trop is nu eenmaal te veel. We hebben maar één lijveke en daar kunnen we beter zorg voor dragen.

7. En dan was er nog die mentale shizzle

  • Oké, ik was moe, vermoeid en uitgeput, maar niet lopen heeft dat gevoel alleen maar versterkt. Ik heb mezelf mijn energiegeverke ontnomen, en dat was superdom. Echt superdom.
  • Ik raakte ook veel minder betrokken bij anderen hun loopjes, aangezien ik er ineens alles aan deed om al dat gesport te ontwijken.
  • Waardoor ik mezelf niet meer herkende. Ik raakte een stukje van mezelf kwijt. Lopen is wat ik doe. Een loperke is wie ik ben. En da’s uiteindelijk de beste motivatie om te doen wat elke vezel van je lijf wil doen: lopen.

ANYWAY.

Ik ben zo blij dat ik intussen weer een weekje bezig ben. En zelfs na twee regenloopjes op drie dagen ben ik weer tot de rand gevuld met moed en energie om een zalige, loperige winter tegemoet te gaan.

WIE DOET MEE??

Zweterige loopknuffels en veel xoxo’tjes,

Inge XX

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s