Van rust naar loopdipje: watskeburt?!

Hé jij daar!

Ik weet dat het hier effe ferm stil is geweest. Dikke schaamte aan mezelf, I KNOW. Niet dat ik het goed besefte eigenlijk, maar dan kreeg ik ineens allemaal berichtjes van mensen die blijkbaar bezorgd waren of het wel goed ging met mij en of ik nog liep en of er toch niks gebeurd was. EN OMG, LEEFT GIJ NOG?!

Wel yesss babies, still alive and kicking!

Alhoewel…

Ik ga er niet onnozel over doen: die ijzerschaarste heeft mij in een serieuze dip gesleurd. Het lopen liep gans geen meter meer (ha-ha), waardoor ik mezelf een pauze oplegde. En toen werd herbeginnen ineens een pak lastiger, en dan werd het ook nog superdruk op het werk en kreeg ik ineens massa’s tandproblemen (niet normaal, ik zwéér het), en voelde ik mij nog kapotter dan stikkapot (dat kan ja), waardoor ik mijn heropstart van het lopen ineens begon uit te stellen. En voor ik het goed en wel besefte,  zat ik midden in zo’n vicieuze cirkel die maar harder en harder bleef draaien tot ik op den duur zo zot gedraaid was dat ik nog moeër werd van mezelf. Ge kent dat wel.

Of niet.

ANYWAY. Een eerlijke blik in de spiegel deed mij beseffen dat ik zowat alles waarvoor ik mij het voorbije jaar had proberen wapenen qua opgeven en moedlatenzakkerij, compleet aan mijn laars aan ’t lappen was.

Oké, die tandproblemen kwamen ferm ongelegen. En ja, het was druk op het werk, maar ik heb van de drukte gebruik gemaakt om het lopen uit te stellen (boehoe aan alle uitvluchten). Uiteraard was het na mijn bloeduitslag slim om effe naar mijn lichaam te luisteren en rust te pakken, maar zo kwam ik ineens in een vreemde niet-loop-wereld terecht, waardoor alle goesting om wél te lopen bij elke week die passeerde uit mijn lijf verdween. En echt waar, herbeginnen leek ineens zóóó’n enorme opgave dat het veel makkelijker was om mij als een gek op andere projecten te storten. 

Maar kijk, ik heb het licht gezien. Hoe mentaal en fysiek vermoeid ik mij ook voelde, door niet te lopen heb ik die vermoeidheid alleen maar aangewakkerd, zoveel is zeker. Want na deze weirdo looploze weken is het nog eens zo duidelijk geworden hoeveel energie ik juist krijg van mijn rondjes te bollen en hoe onwaarschijnlijk veel nood mijn lijf en mijn kopke daaraan hebben. (mood swings tralalaaaa, wat zijn dat? :D)

Dipje versus mezelf: 1-1.

Weet ge wat het grote probleem is met die sullige dipjes? Eens ge erin zit, raakt ge er zo moeilijk weer uit en vergt het tiendubbele moed om te herbeginnen. Ineens moest ik niet alleen mijn drive terugvinden, maar ook mijn conditie.

Maar yessss, de eerste stap in de goeie richting is dik, vet gezet: ik ben afgelopen weekend terug begonnen. Niet te ver, niet te lang, maar wel met duizendmiljard veel goesting om er terug voor te gáán.

En daarbij waren er zo’n paar geweldige dingetjes die mij steenhard hebben geholpen om uit dat dipje te geraken. Over deze reddingsmiddeltjes vertel ik je supergraag in mijn volgende post (kwestie van niet té ver uit te wijden hier, ge weet wel, IK HEB WEER LOOPJES TE DOEN EN ZO, woehoewwww! :D)

Zweterige knuffels en veel xoxo’tjes,

(en ik keep you dan posted hé),

Inge XX

Een gedachte over “Van rust naar loopdipje: watskeburt?!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s