3 prachtige lessen die ik leerde door mijn grote doel niet te halen

Hé jij daar!

What’s up? Indien je al drie dagen probeert te doen alsof de spierpijn niet meer dan een illusie is: ik voel jou zoooo daamn hard!

Voor ik verder ga, nog effe terug naar de titel hier … met “mijn doel niet halen” bedoel ik wel degelijk “nog niet”, want uiteraard kom ik terug voor méér, da’s zeker! 😉

Sorry voor de zoete inval hier, mijn kopke en hele lijf zijn nog niet helemaal terug op het juiste plekske na zondag, maar ik heb het uiteraard over de 10 mijl van Antwerpen. Ge weet wel, die wedstrijd waar ik sowieso de finish zou halen tegen 12 kilometer per uur.

Is dat effe fameus anders uitgedraaid! 😀

Alé ja, ’t is te zien hoe ge het bekijkt natuurlijk. Twee opties: óf ik probeer mij een beter gevoel te geven door mezelf te overtuigen dat mislukken niet het ergste is, óf falen kan écht de eerste stap richting verbetering zijn.

Ik ga voor de tweede optie. En dan niet om mezelf een beter gevoel te geven. Want eerlijk? Dat goeie gevoel overviel mij instant zodra ik mijn twee benen over de eindmeet gestoempt kreeg en die medaille rond mijn nek voelde bengelen, ondanks ik mijlenver van mijn doeltijd verwijderd zat.

Geloof het of niet, ik heb echt heel wat geleerd door niet zo snel te lopen als ik had gehoopt, te beginnen bij deze drie onmisbare levenslessen:

1. Doorzetten is zoveel moeilijker wanneer je doel plots onhaalbaar wordt

Nog geen 3 kilometer zat ik in de wedstrijd toen het overduidelijk werd: mijn kuiten deden zotveel zeer, en ik zat nog maar aan de eerste brug. De steken in mijn schouder, nek en zij hielpen niet echt, wetende dat er nog een paar lastige tunnels en hellingskes zouden volgen.

Heel even zag ik flarden van mezelf half buiten bewustzijn op een brancard bij het Rode Kruis. En dat zou niet eens de eerste keer geweest zijn.

Maar terwijl ik het vlagje van 1u20 steeds verder zag weglopen, zette ik mezelf voor de keuze: of ik zou mij compleet kapot lopen of ik zou vertragen, luisteren naar mijn lichaam en een poging wagen de finish alsnog te halen – ook al was dat zelfs aan het tragere tempo niet meer zeker.

Ik heb voor het tweede gekozen, en daarbij kwam ik tot een besef waaraan ik duidelijk een keertje moest herinnerd worden: doorzetten wordt zoveel harder wanneer het vooropgestelde doel plots niet meer binnen bereik ligt. Mijn benen voelden niet per se frisser, maar door het tragere tempo gingen de steken wel weg waardoor ik opnieuw een kans zag dat ik mijn eerste 16 kilometer ooit toch zou volbrengen.

Maar er moesten nog veel lastige stukjes overbrugd worden en bij eerdere wedstrijden had ik al gemerkt dat er op moeilijke momenten geen betere mentale boost bestaat dan die final goal quasi te kunnen aanraken. Maar hé, blijkbaar kan ik het ook zonder! En dat geeft mij onwijs veel vertrouwen naar wat nog allemaal zal volgen.

Geen enkele prestatie komt zonder hard werk. Awel, laat mij maar werken, zwoegen en zweten, ik ben klaar voor the long run, fysiek én mentaal.

2. Mijn lichaam bepaalt het tempo, mijn kopke de rest

Natuurlijk was ik lichamelijk getraind om mijn 10 mijl tegen 12 km/h te kunnen lopen, maar als er één ding zeker is, dan is het wel dat een lijveke niet te forceren valt. Ik zal mijn doel halen, maar dat zal alleen gebeuren wanneer mijn lichaam zich daar 100 procent gereed voor voelt. En zondag was nog niet dat moment, hoe hard ik dat vooraf ook in mijn hoofd had gestoken.

Nog niet dus.

De finish halen is alvast gelukt en daar kan ik alleen maar dankbaar voor zijn. Mocht iemand mij een jaar geleden gezegd hebben dat ik 10 mijl zou lopen in 1u27 had ik eens ferm goed gelachen (of toch nadat ik weer adem had gevonden na een moeizaam 6 km-loopje aan 6min30 per kilometer).

Ik kom van ver en die lange weg versnellen door te snel te veel te willen zou mijn einddoel alleen maar verder wegduwen. En ik ben nog niet klaar met mijn doelen. Lang niet! 😉

3. Pijn doet verlangen naar meer. Zoveel méér

Ik denk niet dat ik op loopvlak al een grotere mentale strijd aanging dan ik zondag deed. Ik heb zo diep gezeten dat ik amper heb beseft waar ik liep. Antwerpen mocht dan wel letterlijk aan mijn voeten liggen, het had even goed New York, Tokio of Buggenhoutbos kunnen zijn.

Ik ben wenend over de finish gelopen, zo blij was ik. Niet alleen omdat ik er was geraakt, maar vooral hoe ik er was geraakt. Mijn zus heeft zeker 10 keer gevraagd of ze iemand moest roepen toen ik haar snikkend in de armen vloog en geen woord gezegd kreeg.

En toen kwam het: “Ik ben gewoon zo blij.”

“Ik ben gewoon zo blij dat ik hier geraakt ben.”

Met de pijn nog in mijn benen en de nabije herinnering aan de strijd die ik had gevoerd, kwam het eruit: “Ik wil ooit een marathon lopen.”

Als ik al zoveel voldoening krijg van 16 kilometer, wat moet het wel niet zijn na 42?

Maar nee, dat zal nog niet voor direct zijn. Ik heb eerst nog wat andere doelen te halen!

Nog iemand zo genoten van de pijn zondag in Antwerpen? Laat het mij zeker weten in de reacties.

Dikke zweetknuffels en veel XOXO’tjes,

Inge X

5 gedachtes over “3 prachtige lessen die ik leerde door mijn grote doel niet te halen

  1. Frank Mertens zegt:

    Hoi, ik heb ook de 10’miles gelopen en bij mij was het zalig Sneller gelopen als ooit te voren.stijf ook de dag erna Savonds een goeie massage en de dag erna was alles weg. Bij mij is ook opgekomen om ooit een marathon te lopen. Wil geen stappen overslaan en heb me ingeschreven voor een halve marathon in oktober. Is nog lang en zou de afstand wel aankunnen maar zo heb ik een doel en blijf ik bezig. Binnen een paar weken een test laten afnemen in uz Gent om te zien hoe eigenlijk Hoe ver we staan. Grt

    Liked by 1 persoon

  2. zuscarmen zegt:

    1u27 is nog steeds een toptijd! Dus je mag heel fier zijn op je prestatie! Zoals ik al zei, vlak voordat je aankwam zei de omroeper nog dat het “de crème de la creme” is die aan het aankomen is en wie zijn wij om dat tegen te spreken? 😉
    Volgende keer zal die 12km/h wel lukken! Sowieso!

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s