Groet uit Schoorl: 7 hoogtepunten van de 10K van mijn leven

Hé jij daar!

Nu al sorry voor wat volgt. Of ja, voor wat niet volgt, want deze keer doe ik het zonder intro .

IK BEN GEWOON VEEL TE ENTHOUSIAST!!

Weinig verrassing over wat, want ik verklap het keihard in de titel. En het staat ook redelijk opvallend op mijn instagram en facebook ’t schijnt.

Maar echt serieus, ik heb dit weekend de 10 kilometer van mijn leven gelopen tijdens de wondermooie Groet uit Schoorl Run. Alé ja, tot nu toe bedoel ik dan hé, want ik ga niet de rest van mijn leven spreken over die ene magische dag in Holland waarop ik 10 kilometer kon lopen in minder dan 50 minuten (da’s 12 kilometer per uur hé, FOR REAL!).

En zo heb ik toch een intro zo te zien, lekker verwarrend dit. 👌

Laten we maar vlug overgaan naar de essentie: de Groet uit Schoorl Run was de absolute max en hoe dat komt verklap ik je héél graag in deze 7 hoogtepunten:

1. Mijn PR op de 10 kilometer

Al kan ik eerlijk gezegd niet over een persoonlijk record spreken aangezien ik nog nooit een 10 kilometer op mijn snelst had gelopen. 🙈 Maar zoals ik eerder al zei, was het mijn droom om de magische grens van 12 kilometer per uur te halen op een langere afstand. Om dat doel te halen moest ik eigenlijk maar één ding doen: finishen binnen de 50 minuten. En dat is keihard gelukt!

Echt, de euforie die ik voelde toen ik die 49 minuten 39 seconden zag op mijn loophorloge … ONBESCHRIJFLIJK. Mijn gemiddelde tempo lag op 4 minuten 58 per kilometerwat wil zeggen dat ik gemiddeld 10 keer een kilometer heb gelopen onder de vijf minuten. Ik kan het nog altijd niet geloven 😂!

Uiteraard zijn er massa’s lopers die aan dit tempo opwarmen, maar dat doet er niet toe. Voor mij is en blijft het een héérlijke mijlpaal en daar wil ik vooral nog even onbeschaamd van nagenieten. Uiteraard ga ik ondertussen met een vijfdubbele motivatie door met mijn trainingen, zodat ik dit tempo eind april hopelijk 10 mijl kan volhouden in Antwerpen. 🤞

2. Op hotel tussen de toppers

Voor mij was het de eerste keer in Schoorl, maar mijn geweldig lief Stan heeft er al verschillende keren de 30 kilometer gelopen en aangezien die altijd supergoed waren (met vorig jaar een geweldige derde plek) mochten we met ons tweetjes in het hotel van de Le Champion-organisatie overnachten, inclusief avondeten en ontbijt. HOE COOL IS DAT?

Wat mij meteen bij het volgende puntje brengt …

3. IK HEB SUSAN KRUMINS ONTMOET

Je weet wel, die Susan die ervoor Susan Kuijken heette maar nu Krumins omdat ze met een Australiër is getrouwd. Afgelopen EK in Berlijn haalde ze nog zilver op de 10.000 meter en dat is maar één van de vele topprestaties die ze al uit haar benen toverde.

Al wééééken van tevoren was ik zó enthousiast over onze ontmoeting dat Stan keiveel schrik had dat ik compleet zou fangirlen en hem daarmee superhard in verlegenheid zou brengen. Maar ik ben zoals ik ben en niks of niemand zou mij tegenhouden: ik moest en zou Susan zien en sowieso met haar op de foto gaan, want du-uuuh.

Spoiler alert: ik heb haar inderdaad gezien. En nee, ik heb geen selfie met haar.

Ik heb haar zelfs niet gesproken.

Alles verliep perfect volgens plan. Toen we zaterdagavond uit onze kamer vertrokken richting eetzaal wist ik quasi zeker dat ik Susan daar zou zien. In mijn hoofd voerden we een gezellige chit-chat terwijl we zij aan zij aanschoven voor onze maaltijd. Ik zou haar vertellen over mijn tijd in Sydney en ik zou sowieso een complimentje geven over haar zalig coole nagels en geweldige instagramfoto’s.

Zover zijn we nooit geraakt.

Laten we zeggen dat de drukte in de eetzaal op een hoogtepunt kwam toen Stan en ik aankwamen. En helaas, in mijn chaotische zoektocht naar een perfect plekje voor ons twee (focus, ge weet wel) heb ik Susan quasi omver gelopen. 😲😲 Ik schaamde mij zo diep dat ik alleen maar schaapachtig kon lachen en zelfs geen sorry uit mijn strot geduwd kreeg.

Stan was totaal niet subtiel vééél te blij met mijn mislukte toenadering, wat tegelijk een soort van troost bood. Zo is het toch niet helemaal voor niks geweest.

Belangrijke voetnoot: Susan heeft niks overgehouden aan onze bijna-ontmoeting. De dag erna werd ze vlotjes Nederlands kampioene op de 10 kilometer in een toptijd van 31’11.

4. Suikerbrood en krentenbollen

Zoals het altijd in het leven loopt: teleurstellingen worden in evenwicht gehouden met positieve dingen. En zo werd mijn niet-gesprek met Susan de dag erna goedgemaakt door zalig lekker kaneelsuikerbrood bij het ontbijt. Aangezien ik een maand niet gesnoept had voor onze challenge, genoot ik harder dan ooit.

En oké, dit klinkt sowieso als een troostprijs (wat het ook is), maar ’t was echt zó lekker! Bijna zo yummie als de zak krentenbollen van 1,50 euro die Stan en ik zaterdag kochten in de Jumbo. Het leven kan toch zo schoon zijn.

5. De topprestatie van mijn toplief

De 30 kilometer van Schoorl was extra spannend voor Stan aangezien hij sinds zijn zware stressfractuur vorige zomer geen wedstrijden meer had meegedaan en deze afstand niet meer had gelopen. En dus maakte hij voor zichzelf uit dat een gemiddeld tempo van 3’30/km meer dan genoeg zou zijn. (Nu ja, dat zei hij, maar stiekem wist ik dat hij sowieso hoopte op sneller).

Bij zijn eerste passage na twee kilometer liep hij zo krampachtig dat zijn mama en ik even het ergste vreesden, maar na 7 kilometer kon hij een hartje maken in de lucht gevolgd door vleugeltjes op 20 kilometer, waardoor we het zeker wisten: hij vloog. En het ging inderdaad véél beter dan verwacht, want hij is uiteindelijk gefinisht als vijfde in een toptijd van 1 uur 43 ofwel 3’27/km, wat gewoon efkes 3 minuten sneller is dan vorig jaar!

Ik moet waarschijnlijk niet meer zeggen hoe ongelofelijk fier ik was en ben op hem.

En zeker weten dat de topprestatie van Stan meespeelde in mijn kopke toen ik een paar uur later de bergopjes van de Schoorlse duinen moest trotseren. Ik kon alleen maar denken: als Stan hier 30 kilometer kan knallen, moet 10 kilometer mij ook lukken. Of zoals ze zeggen: team work makes the dream work.

6. Schoorl is zo waanzinnig schoon

Zelf zou ik er nooit aan denken om even 2,5 uur in de auto te kruipen om een wedstrijdje mee te lopen, maar ik ben zo blij dat ik er via Stan toch kon zijn, want de hele omgeving is zo prachtig!

Tijdens mijn wedstrijd heb ik er niet superbewust van kunnen genieten, maar gelukkig moest Stan op zaterdag al loslopen waardoor ik kon meefietsen en genieten van de zalige duinen.

En het beste van alles: het was toegestaan om onderweg te stoppen voor foto’s. 🙈

7. En natuurlijk: het beloofde dozeke pralines aan de finish

De finish van Schoorl betekende meteen ook het einde van onze 30 dagen zonder snoep. Om dat te vieren stond Stan mij aan de finish op te wachten met een doosje zwarte pralines van Leonidas. ❤ 

Niet dat het een verrassing was. Nu ja, het was bedoeld als verrassing, maar aangezien hij al honderd keer had gezegd dat hij een verrassing had en héél verdacht reageerde toen ik vorige week zei dat ik mezelf pralines wou kopen voor na de aankomst, had hij zichzelf redelijk hard verraden. 😂

Anyway, ze hebben gesmaakt. Of toch de dag erna, want zoals gewoonlijk kreeg ik de eerste uren na mijn loopje niet veel binnen en dat was zélfs met pralinen niet anders.

Die langverwachte dame blanche die ik mezelf had beloofd, heb ik bij deze nog tegoed. ❤

Rest mij nog één belangrijke taak: een oprechte, welgemeende sorry aan mijn liefste schoonouders. Zij waren mee naar Schoorl om te supporteren, maar blijkbaar heb ik tijdens mijn passage op kilometer 9 zó kwaad gekeken (én een ssssht-teken gedaan) dat ze bijna dachten dat ik niet meer mee naar huis zou willen. 😂

In mijn verdediging: ik had net een laatste zware bergop in mijn kuiten en ik wou niks horen of zien, buiten de finishlijn. Hoewel mijn kwaaie kop het totale tegendeel bewees, was ik echt gigantisch blij en dankbaar dat ze er waren.

Kort samengevat: alles aan Schoorl was genieten en ik ga dit weekend nog zo lang koesteren tijdens mijn trainingen richting de volgende mijlpaal.

En ook een dikke dankjewel aan de beste zus ter wereld met wie ik al zoveel kilometers heb beleefd. Ze was er niet bij in Schoorl, maar toch hoorde ik haar de laatste kilometer brullen in mijn hoofd dat ik niet mocht opgeven en gewoon moest doorzetten en gáán. Ze wist dat ik het kon en ik heb het gedaan en ze is supertrots en dat maakt mij waanzinnig blij.

Herinner jij je nog zo’n belangrijke mijlpaal? Of ben je ook volop aan het toewerken naar jouw sportieve doel? Laat het zeker weten in de reacties, ik ben benieuwd!!

Plakkerige zweetknuffels en veel xoxo’tjes,

Inge. x

10 gedachtes over “Groet uit Schoorl: 7 hoogtepunten van de 10K van mijn leven

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s