Ik zal nooit meer de platte jat uithangen

Ken je het gevoel dat je iets zo hard wil dat je alleen nog maar daaraan kunt denken? Zoals voor de zoveelste keer willen stoppen met snoepen en bij alles wat je hoort, ziet of ruikt aan niks anders kunnen denken dan chocola, koekjes en m&m’s. Met veel moeite slaag je erin om overal braafjes af te blijven, zélfs wanneer er wordt getrakteerd op het werk, om dan uiteindelijk tijdens het laatste wakkere halfuur van de dag te bezwijken aan dat chocoladepuddinkje dat vanuit je frigo zit te schreeuwen. Dát gevoel.

Awel, ik heb hier een kleine bekentenis te doen. Sinds ik met mijn blog ben begonnen  heb ik nog geen enkele keer kunnen trainen. Hoe belachelijk is dát? En niet omdat ik te lui was of te koud had of er te veel regen was of zo, maar de microben hebben mij echt knettergek gemaakt, waardoor ik niet anders kon dan de tamzak uit te hangen.

Oké, ik moet toegeven dat ik mijn lichaam misschien een héél klein beetje geforceerd heb. Na vier dagen keelpijn en een héle zaterdag in de zetel, ben ik twee zondagen geleden toch gaan loslopen.

KALM.
Het was alleen maar loslopen en niet meer dan 8 kilometer.

Maar toch. Misschien niet mijn beste plan, want de dag nadien was het van keelpijn maal duizend, nog meer snot, slijmen op de luchtwegen en de stem van een 80-jarige nasale kettingroker. Gecombineerd met een zware (maar supertoffe) maandag op het werk kon ik dinsdag niet anders dan naar de dokter lopen (kwestie van mezelf het gevoel te geven dat ik op loopvlak toch iets heb verwezenlijkt.)

Conclusie: ik heb enkele verplichte rustdagjes gekregen, waarbij ik gelukkig van thuis uit kon werken.

Ongeveer elke dag heb ik gedacht dat het beter ging en dat ik de volgende dag op mijn gemakje zou kunnen lopen. En tegen ongeveer elk einde van de dag heb ik gevoeld dat ik de volgende dag absoluut nog niet zou kunnen lopen. En dat was balen. Niet om te dramatiseren of zo (keihard wel), maar het was dik jak.

En dan moest mijn mislukte verrijzenis nog komen. Iedereen moest weten dat ik vrij was van alle ziektekiemen … om dan een gigantische terugval te krijgen, met een verplichte thuis-nietwerkweek deze keer.

Maar kijk, het was dat of van mijn sus gaan. En ik heb mijn lesje geleerd. Ziek is ziek en de volgende keer ga ik gewoon van meet af aan beter rusten. 

Iets met schuld en bult

En dat is niet het enige wat ik heb beseft (pas op, nu komt het.)

Ik denk niet dat ik in mijn leven ooit al zo graag heb willen lopen als nu. Des te meer omdat mijn loopjes echt steengoed aanvoelden de week voor mijn ziektekiemen in de aanval gingen. En nu ben ik in lichte paniek dat ik alles ga kwijtraken (wat volgens Stan helemaal niet kan), MAAR TOCH. Ik wil verder en sneller en ik ben ongeduldig!

Maar zoals met alles, gebeurt ook dit sowieso voor een reden, en dus zie ik het als een karma-terugpakmomentje aan mijn luie zelf voor al die keren dat ik wel kon lopen en het niet heb gedaan omdat ik toen wel te tam was of het was te nat of te donker. En daarom beloof ik dat ik na dit jakkie ziektekiementijdperk ga terugdenken aan deze periode en nóg harder ga genieten van mijn loopjes, zelfs al zijn de omstandigheden niet ideaal.

Da’s toch schoon hé?

En het wordt nog schoner, want ik heb mezelf getrakteerd op een nieuwe loopoutfit. Niet dat het de bedoeling was of zo, maar met dat hele Black Friday-gedoe waren er ineens keigoeie kortingen en ja … (geen verdere uitleg nodig.) 

Resultaat? Ik ben nóg ongeduldiger om er weer in te vliegen! Wanneer ik weer voor echt kan trainen zal mijn lijf wel bepalen. Ik ga (proberen) niet de fout te maken om mezelf te forceren. Sowieso dat het effe crappy zal voelen en minder vlot zal gaan dan mijn laatste trainingen, maar ik heb tijd genoeg gehad om de platte jat uit te hangen. Zodra mijn lijf terug is, ga ik er weer keihard voor. En met al die opgespaarde goesting van de voorbije weken zie ik het helemaal snor komen.

Dikke zweetknuffel (niet van het lopen deze keer) en veel xoxo’tjes,

Inge

Heb jij de ziektekiemen ook al over de vloer gehad of is jouw lijf wel sterk genoeg? (Please, deel al je tips, ik wil een bacterie-afstotende kathedraal uitbouwen!)

Een gedachte over “Ik zal nooit meer de platte jat uithangen

  1. Carmen zegt:

    Het zal een paar keer zwaar zijn, maar daarna zal je snel weer op niveau zijn 🙂 Binnenkort loop je met gemak tegen 12km/h, ik weet dat zeker! 😉
    Met die mooie nieuwe loopkleren kan dat niet anders dan dat je graag en veel zal gaan lopen!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s