5 dingen die ik fout deed (en nu probeer beter te doen)

Hé tijger (ja, gij daar),

Leuk dat je de weg naar mijn hardloopblog hebt gevonden! En ook welkom aan de mensen die niet mijn mama, zus of lief zijn, dit wordt geapprecieerd.

Ik zit met een ei, en dat moet eruit. Het is te zeggen, het zit er al enkele weken, maar ik begin nu stilletjes aan schrik te krijgen dat ik mijn kladpapier (waar dat ei opstaat) ga verliezen. En dat zou redelijk dwaas zijn van mezelf, want ik ben sinds mijn nieuwe loopaanpak tot enkele besefjes gekomen die ik graag wil delen.

Misschien eerst even zeggen dat ik mij niet ga uitspreken over juist of fout (weet ik veel), maar gewoon mijn eigen ervaringen wil delen op basis van mijn gevoel (weet ik wel, want ik ben een gevoelsmens, en dat is echt). Sorry als de titel nu giga misleidend aanvoelt, maar de uitleg erbij was gewoon écht lang en ik heb gelezen dat een titel “kort en aantrekkelijk” moet zijn. Maar ik maak het goed, beloofd! En zo niet, geef mij nog een kans, ik ben nog maar pas begonnen! 😉

DUS.

Zoals je wel of niet hebt gelezen, ben ik de voorbije maanden van ‘strategie’ veranderd wat het lopen betreft. Hoewel ik quasi met spikes aan mijn voetjes ben opgegroeid, ging de constante van het blijven lopen er redelijk uit met ouder te worden. En dus train ik nu met schema’s en intervallen en een hartslagmeter (waarover ik je binnenkort héél graag meer vertel), maar nu wil ik het vooral hebben over de kleine dingen die ik onbewust altijd fout heb aangepakt en nu hoop beter te doen waardoor ik mij als loper ontelbare keren gelukkiger, frisser en ‘echter’ voel (eigenlijk kan ik dat gevoel moeilijk omschrijven, dus het moet wel echt speciaal zijn, want ik val niet gauw zonder woorden (behalve tijdens het lopen in zone 4, dan moet de wereld mij vooral gerust laten tot ik mijn luchtpijp weer onder controle krijg.))

1. Overdaad schaadt

Of ik liep wel, of ik liep niet, maar als ik liep, moest het direct zeven dagen per week zijn, want ik wou zo snel mogelijk beter worden. Gevolg? Mijn benen voelden in no time als zure pudding waardoor alles alleen maar moeizamer ging met een dikke, vette demotivatie als eindresultaat.

Momenteel hou ik het bij vier keer per week en gun ik mijn beentjes op de andere dagen de nodige rust, wat soms ferm irritant is want ik blijf ongeduldig en lopen voelt tegenwoordig zo goed dat ik het elke dag wil doen! Maar ik weet dat het voor de goeie zaak is, dus ik luister braaf naar mijn coach (mijn lief dus ❤). En eerlijk gezegd moet ik toegeven dat het heerlijk juist aanvoelt zo!

2. Sneller, sneller, sneller!

Nog zoiets typisch: het moest altijd hard gaan, of toch zeker sneller dan de vorige keer. En dat lukte ook … tot ik op het punt kwam dat mijn lijf die prikkels en loopjes zo gewoon werd dat de progressie uitbleef. Ik liep zelden verder dan 8 kilometer, want een langere afstand kon ik onmogelijk tegen datzelfde tempo volhouden en trager lopen demotiveerde mij op een bepaalde manier (wat super belachelijk is als ik er nu over nadenk).

Gelukkig heb ik intussen gevoeld dat trage, lange trainingen minstens zo noodzakelijk zijn als (lange) intervallopen of (korte) snelle trainingen om het tempo en de afstand op te krikken. Iets wat trouwens al serieus begint te lonen. Hoewel ik vroeger amper voorbij de 8 km raakte, blijf ik nu bij 10 of 13 km quasi even vlot lopen (verder loop ik nog niet). En oké, trage herstellopen voelen soms als ‘wandelen’, maar eerlijk gezegd zijn mijn benen na enkele zware loopjes al euforisch dat een herstelloopje überhaupt nog mogelijk is. 😀

3. Met Strava, nooit vóór Strava

Een beetje aansluitend op de vorige deze, maar het is niet te ontkennen: in tijden waarin we al onze trainingen delen via Strava (of andere apps), is het nooit tof om een gigantisch trage herstelloop op het wereldwijde web te gooien. Zie dat ‘de mensen’ zouden denken dat je niet sneller kan, STEL JE VOOR! :O

Maar wat doet het ertoe? Lopen doe ik enkel en alleen voor mezelf en mijn eigen doelen, en als ik hiervoor trage loopjes moet registreren, dan is dat maar zo. Het einddoel primeert en ik weet heel goed waar ik naartoe wil, en dat op zich geeft mij al vleugels.

Los daarvan blijf ik een superfan van Strava want trainingen delen en andere lopers checken motiveert mij ENORM. Zolang mijn eigen lijf, gevoel en geest maar op de eerste plaats blijven, en daar ben ik lekker waakzaam voor geworden!

4. Blijven eten, kinneke

Ik weet niet of iemand dit herkent, maar herbeginnen lopen ging bij mij ook altijd gepaard met een dieet dat ik mezelf oplegde. Hierdoor begon ik niet alleen van de ene dag op de andere mijn lichaam fysiek uit te putten met sport, maar ging ik tegelijk voor minder brandstof zorgen (waar ik nogal extreem in durfde te gaan, aangezien mijn maag nogal snel kan krimpen zodra ik in uithongermodus ga).

En dan komt de man met de hamer en valt het besef dat degelijk trainen onmogelijk is zonder de juiste voedingsstoffen, of toch in mijn geval (getrainde afstandslopers kunnen hierin ongetwijfeld veel verder gaan).
Ik heb vooral beseft dat lopen helemaal niet draait om gewichtsverlies. Ik loop voor mijn gezondheid, of zoals ze zeggen: een gezonde geest in een gezond lijf, en daarvoor is de nodige benzine meer dan welkom!

Anderzijds heb ik wel gemerkt dat de juiste voeding op het juiste moment (voor of na een training of wedstrijd) wel degelijk een verschil kan maken. Veel hierover weet ik nog niet, maar ik wil mijn eerste bevindingen zeker eens delen binnenkort!

5. Eikes regen en donker

Ik ga er geen doekjes om winden: zodra er regen of donkerte aan te pas komt, ben ik een dikke seut. En dus ging ik meestal niet lopen. Als de regen een week (of langer) aanhield, was ik die tijd bijgevolg dik kwijt met het niet zo aangename resultaat dat de stap om te herbeginnen automatisch weer moeilijker aanvoelde. Aangezien het najaar veel donkerte kent, is het geen verrassing dat mijn loopsaldo serieus naar beneden tuimelde zodra de herfst kwam piepen.

Voor velen is het waarschijnlijk geen verrassing, maar ik heb gemerkt dat lopen in de regen geen schadelijk effect heeft op mij. Oké, de eerste 5 minuten voelen niet zo aangenaam, maar eens je erin loopt, word je zo nat dat het geen zak meer uitmaakt.

Hetzelfde met de donkerte, wat eigenlijk een goedkoep uitvlucht was van mezelf. Er zijn mogelijkheden genoeg om het te vermijden of jezelf ertegen te wapenen. Zo loop ik al zeker twee keer per week in de heerlijke klaarte van het weekend, en de andere dagen probeer ik op tijd terug te zijn van het werk. Als dat niet lukt, is er nog altijd meer dan genoeg veilige loopverlichting om een gezellig tochtje aan te vatten.

En zeg nu zelf: is er iets zaliger dan een heerlijke warme douche achteraf met een vers soep’ke en bijhorend fleece dekentje? Ik dacht het al.

Genieten boven alles

Je zal het zeker ook al ervaren hebben, maar nee, de omstandigheden zijn zeker niet altijd perfect. Maar hoe dan ook: genieten is de boodschap! Gewoon al het simpele feit dat we buiten aan het bewegen zijn, betekent zo gigantisch veel. En serieus, hoe prachtig is de wereld vanuit het lopersoog? 😉  En het beste van al: het wordt alleen maar schoner wanneer de rest van de planeet zich veilig wegsteekt in hun huisje. 

Dus alle handen op elkaar en schreeuw het uit: YES WE CAN! 

Plakkerige zweetknuffel en veel xoxo’tjes,

Inge

Ben jij al tot nieuwe vaststellingen gekomen sinds je loopt? Of merk je dat je bepaalde dingen anders aanpakt dan vroeger? Laat het gerust weten in de reacties, ik ben benieuwd! 🙂 X

18 gedachtes over “5 dingen die ik fout deed (en nu probeer beter te doen)

  1. Carmen zegt:

    Van deze post word ik heel blij omwille van 2 redenen:
    1. Ik ben heel blij dat dat uithongeren voorgoed voorbij is. Lopen gaat idd beter als je genoeg energie hebt.
    2. Als ik Wonderwoman zie ben ik helemaal verkocht! ❤

    Nog heel veel succes met je nieuwe loopcarrière en maak vooral nog veel van die leuke posts!

    Liked by 1 persoon

  2. Frank zegt:

    Hoi, plezante blog om te lezen en ga ik zeker volgen. Komen veel punten aan bod die ik ook herken. Sneller willen zijn meer willen lopen 😀tot wanneer madam aan het zagen begint dat het teveel word en er efkes moet ingebonden worden.
    Kijk uit naar je volgende bevindingen 👍🏼👍🏼

    Liked by 1 persoon

    • ennognekilometer.be zegt:

      Oh, superlief Frank, merci! ❤
      Hahaha, ja het is wat! Eens je ermee begint, wil je alleen maar meer en meer lopen! Gelukkig loopt mijn lief nog véél meer dus ik heb nog wat marge. 😉 Maar je kan haar altijd voorstellen om eens mee te fietsen hé, dan zijn jullie wel samen (win-win! ;-)) Groetjes!

      Like

  3. Lise zegt:

    Haha zo herkenbaar, vooral dat te snel willen lopen en voor Strava lopen, met dan een blessure en demotivatie als resultaat. Ik ga het dit jaar ook anders aanpakken! Alleen nog iemand vinden die wilt helpen met die schema’kes en intervallen enzo want voorlopig loop ik gewoon maar wat… (beter dan niks, right?).

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s